Anoreksja - śmiertelna choroba

Anoreksja zwana niekiedy "jadłowstrętem psychicznym", po raz pierwszy została opisana w połowie XIX wieku przez E. Lasčgue'a i W. Gull'a. W dzisiejszych czasach dotyka ona coraz większą liczbę dzieci i młodzieży, w szczególności kobiet do 25 roku życia. Jest to choroba o podłożu psychicznym, charakteryzuje się silna, nieraz wręcz histeryczną obawą przed utyciem lub jest jednym z przejawów somatyzacji ( wyrażanie za pomocą ciała i funkcji fizjologicznych problemów, które maja podłoże psychiczne), prowadzącej do unikania przyjmowania pokarmów.
Chory dotknięty anoreksją często nie zdaje sobie sprawy z zaburzenia. Postrzega siebie jako grubszego i brzydszego niż jest w rzeczywistości. Twierdzi, że czuje się dobrze i że nie ma potrzeby jeść więcej niż to czynił do tej pory. Osoba dotknięta tym zaburzeniem z czasem zaczyna negować podstawowe fakty dotyczące swojej choroby, co w przypadku nacisku najbliższych (np. przymuszanie chorego do jedzenia) skutkuje przyjęciem postawy obronnej, osoba ta, zazwyczaj agresywnie broni się przed jedzeniem, zamyka się w sobie, ogranicza relacje z innymi ludźmi, które staja się powierzchowne i chłodne, w końcu popada w apatię i smutek. Ciężar jego ciała z czasem spada od 40% do 60% masy wyjściowej, co w 10%-20% przypadków doprowadza do skrajnego wycieńczenia organizmu, a w konsekwencji tego, do śmierci.
Anoreksja w 95% przypadków ma podłoże psychiczne. U jej podstaw leża problemy psychospołeczne, mające swoje podłoże najczęściej w środowisku rodzinnym chorego. Zdarza się, że zaburzeniu towarzyszą okresy żarłoczności, zwane epizodami bulimicznymi. Chory w tym okresie nadmiernie się objada, możliwe, że jest to spowodowane zmianami fizjologicznymi, jakie zachodzą w organizmie z powodu braku pożywienia. Jeśli u chorego nie można zaobserwować naprzemiennego występowania jadłowstrętu z żarłocznością (gdy występuje tylko żarłoczność), to mamy doczynienia z bulimia.

Najczęstsze przyczyny choroby:

Do objaw anoreksji możemy zaliczyć:

Choroba prowadzi do:

Leczenie anoreksji:

Anoreksja jest chorobą niezwykle trudną do zdiagnozowania w pierwszym swoim etapie. W razie podejrzenia o anoreksje, niezwłocznie należy zgłosić się do lekarza, badania krwi, moczu, pozwalają wyeliminować inne przyczyny utraty masy ciała. Jest to choroba bardzo trudna w leczeniu, udaje się wyleczyć trwale 40%-50% chorych, 25%-30% ma stan przewlekły z nawrotami choroby, 10%-20% przypadków kończy się śmierćią. Jedna z najskuteczniejszych form leczenia jest połączenie psychoterapii z leczeniem farmakologicznym. Bardzo trudno jest namówić chorego do podjęcia leczenia, należy wykazać się zrozumieniem i współczuciem oraz okazać mu wiele miłości. Żadne formy nacisku nie są skuteczne, wręcz przeciwnie, przynoszą odwrotny efekt, chory zamyka się w sobie, co może wręcz uniemożliwić niesienie mu skutecznej pomocy. Opisywanie mu jego stanu i wyglądu nie przyniesie żadnych rezultatów (nawet stawianie go przed lustrem pozostanie bez owocne), najskuteczniejszą metodą jest pokazanie choremu nagrania wideo, na którym mógłby dokładnie przyjrzeć się swojej sylwetce, wyglądowi, ruchom. W procesie leczenia stosuje się trzy typy interwencji - izolacja od środowiska rodzinnego, pomoc medyczna i psychoterapia. Część specjalistów uważa, że skuteczne leczenie anoreksji wymaga odizolowania chorego od jego środowiska rodzinnego, gdyż w większości przypadków to one jest podstawą jego problemów psychologicznych. Zalecana jest psychoterapia połączona z terapią całej rodziny oraz bliska współpraca z lekarzami, psychologami i dietetykami.


Autor: Paweł Wilk


Bibliografia:
Namysłowska Irena, Paszkiewicz Ewa, Siewierska Anna "Gdy odchudzanie jest chorobą : anoreksja i bulimia" Wydawnictwo W.A.B, Warszawa 2000
Ks. Dziewiecki Marek "Anoreksja: przyczyny i konsekwencje" http://www.opoka.org.pl
Maciocha Ewa "Anoreksja" http://www.twojadieta.info
"Anoreksja - śmierć na raty" Dziewczyna nr 05/02 str. 68